ஆறு பேசிய நாள்: பாலாற்றுத் தோல் ஆலைகள் மீதான 1996 உச்ச நீதிமன்ற வழக்கு

வளர்ச்சியும், அது தண்ணீரில் விட்டுச்சென்றதும்

1990-களுக்குள், வேலூர் மற்றும் அருகிலுள்ள மாவட்டங்களில் நூற்றுக்கணக்கான தோல் ஆலைகள் சுத்திகரிக்காத கழிவை பாலாற்றிலும் சுற்றியுள்ள நிலத்திலும் விட்டுக்கொண்டிருந்தன. கிணற்று நீர் உப்பாகவும் நிறம் மாறியும் போனது; வயல்கள் விளைச்சல் தரவில்லை என்று விவசாயிகள் சொன்னார்கள்.

நீதிமன்றம் சொன்னது

ஒரு உள்ளூர் குடிமக்கள் அமைப்பு பொதுநல வழக்குத் தொடர்ந்தது. 1996 ஆகஸ்ட் 28 அன்று உச்ச நீதிமன்றம், வளர்ச்சியும் சுற்றுச்சூழலும் எதிரிகள் அல்ல; ஆனால் மாசுபடுத்துபவர் செலுத்த வேண்டும், தீங்கு நடக்கும் முன்பே செயல்பட வேண்டும் (precautionary principle) என்றது. இரண்டும் இந்தியச் சட்டத்தின் பகுதியாயின.

வளர்ச்சியும் சுற்றுச்சூழலும் எதிரிகள் அல்ல. ஆனால் மாசுபடுத்துபவரே செலுத்த வேண்டும்.

தோல் ஆலைகள் தங்கள் கழிவைச் சுத்திகரிக்க வேண்டும், பெரும்பாலும் பொதுச் சுத்திகரிப்பு நிலையங்கள் (CETP) மூலம்; இல்லையெனில் மூட வேண்டும். சேதத்தை அளந்து இழப்பீடு வசூலிக்க நீதிமன்றம் ஒரு “Loss of Ecology Authority”-ஐ அமைத்தது. 2001-இல் அது 29,193 பேருக்கு ₹26.82 கோடி செலுத்த உத்தரவிட்டது.

தண்ணீரைச் சுத்திகரிக்கப் பணம் ஆகும்

உரிமையாளர்கள் அவசரமாகப் பொது நிலையங்களைக் கட்டினார்கள்; தொடக்கத்தில் கட்டியவை தரத்தை எட்டவில்லை. ஆண்டுகள் செல்லச் செல்ல விதிகள் “zero liquid discharge” ஆகக் கடுமையாயின: நீரைச் சுத்திகரித்து மறுபயன்பாடு செய்யுங்கள்; எதையும் வெளியே விடாதீர்கள். இது ஒவ்வொரு தோலுக்கும் உண்மையான செலவைச் சேர்த்தது; பல சிறிய ஆலைகளால் அதைத் தாங்க முடியவில்லை.

மீதமுள்ளவை, சுத்தமான நீருக்கான செலவைத் தாங்கும் அளவு சம்பாதிக்கும் பதனிட்ட தோல், மேல்பாகம், காலணி ஆகியவற்றை நோக்கி நகர்ந்தன.

இன்னும் முடியவில்லை

2025 ஜனவரியில் உச்ச நீதிமன்றம் மீண்டும் பாலாற்று வழக்கை எடுத்தது. மாசுபடுத்தியவர்களின் பொறுப்பு 1998-இல் நிற்கவில்லை, சேதம் முழுமையாகச் சரியாகும் வரை தொடரும் என்றது; இழப்பீட்டை மறுமதிப்பீடு செய்து செலுத்த உத்தரவிட்டது; zero-discharge விதிகளைப் பின்பற்றாத ஆலைகள் மூடப்பட வேண்டும் என்றது.